Karin Michielsen

Virtueel bijwonen van de ceremonie kon helaas alleen live.
We werken aan een manier om hem beschikbaar te stellen voor degene die hem nog willen zien.

Wij vinden het fijn wat van je te horen.

8 reacties op “Karin Michielsen”

Lieve familie en vrienden van Karin,
Ergens rond 2009 of zo werd Karin vrijwilliger bij De Medewerker in Ede. Zij ondersteunde mij bij allerlei taken op het gebied van communicatie. Ze vond het werk zo leuk dat ze een opleiding communicatie is gaan volgen, De Medewerker was het eerste stageadres meen ik mij te herinneren. Voor een volgende stage ging ze naar de gemeente Ede. Ik volgde haar op een afstanje. Ze herschreef brieven bij de gemeente en organiseerde met anderen aandacht voor biologische winkels in Ede. Later zag ik dat ze haar eigen bedrijfje was begonnen. Dat vond ik heel erg knap! Het is een tijd geleden, en we hebben elkaar niet vaak meer gezien, dus de herinneren zijn wat vager, maar ik weet dat ik erg op haar gesteld was. Zij was lief, betrokken en een grote doorzetter. Jullie zullen haar missen. Heel veel sterkte!!

I will always remember your gentle and warm smile, Karin. May you rest in peace.

Nicole & Pieter

Wat een onverwacht en verdrietig nieuws. Ik ken Karin als een hele fijne Tekstnet-collega. We komen uit dezelfde plaats en hebben wel eens afgesproken om lekker over ons vak te praten. Zo’n bruisende persoonlijkheid, het is niet te bevatten…

Heel veel sterkte voor familie en vrienden. Ik hoop dat jullie troost vinden in de mooie herinneringen en de gedachte dat ze nu geen pijn meer heeft.

Liefs, Saskia Broman – Ede

Ik schrok toen ik het bericht op LinkedIn zag. Mijn laatste app contact met Karin was eind juli. Een mooie foto met een verliefde nieuwbakken oma. Zo mooi. En zo verdrietig.
We hebben vanaf 2015 contact toen Karin begon in Zutphen met het geven van trainingen Helder schrijven. Ga er maar aanstaan. Een stel eigenwijze ambtenaren die eenvoudig mieten schrijven, want zoals Karin zei: bijna niemand snapt jullie. Ze was soms zenuwachtig voor de training en vooraf kletsten we dan wat over gezinnen en toekomstplannen. Een paar maanden geleden vroeg ze nog of ik geen klus had. Ze verveelde zich.
Zo sterk, zo goedaardig, zo onnodig onzeker soms en zo hartelijk. Ik fa haar missen.
Ik wens de familie en vrienden veel sterkte.

Wat een vreselijk bericht.

Drie weken geleden deed ik nog zaken met Karin. Ze vond het heerlijk om nog wat te kunnen doen, nadat ze vanwege haar gezondheidsproblemen vorig jaar een klant overdroeg. De samenwerking was dan ook bijzonder fijn.

Een paar weken daarvoor was ze aan werk begonnen, dat ze dus drie weken geleden half af terug moest geven. Ze schreef dat ze veel pijn had en verwachtte de volgende dag opgenomen te worden in het ziekenhuis…

Dat klonk al niet zo best. En toch, dat het zó slecht met haar ging, had ik op dat moment niet door. Ze vertelde in de zomer nog hoe ze nog zo lekker kon hardlopen en het eigenlijk niet snapte dat er zoiets slechts in haar lichaam kon zitten; ze voelde zich niet ziek. Ook vertelde ze hoe ze nog zocht naar medische en andere manieren om de ziekte de baas te worden, na eerdere positieve ontwikkelingen in het ziekenhuis.

Wat een schok om nu dit in-trieste bericht te lezen.

Ze was een ontzettend lieve vrouw, een warm mens om mee samen te werken. En een fijne persoonlijkheid om gewoon even mee te praten. Het was echt heel bijzonder, elke keer als ik haar aan de lijn had.

Ik hoop dat ze nu bij de God mag zijn waarover de tekst in haar rouwkaart gaat. Nee, wacht, ik weet wel zeker dat ze daar is. Van Hem had ze immers ook de rust gekregen om al die tijd haar ziekte te dragen. En om hoopvol uit te kijken naar de geboorte van Rosalie. Zo fijn dat ze dat nog heeft meegemaakt.

Lieve familie en andere nabestaanden, ik wens jullie Gods zegen, kracht en liefde om dit verlies en gemis te dragen. En dat achter elke traan een fijne herinnering mag zijn.

Beste familie en nabestaanden van Karin,

Wat schrok ik zojuist van het overlijdensbericht van Karin op LinkedIn. Ik wist dat ze ziek was – en ik wist eigenlijk ook wel dat ze niet meer beter zou worden. Maar als je dan zo’n rouwkaart ziet, poeh… We denken zo graag dat we onoverwinnelijk zijn, maar dat blijken we helemaal niet te zijn.

Ik hoop dat Karin een mooie tijd heeft gehad op het eind, hoe gek dat ook klinkt. In ons laatste contact vroeg ze mij om filmpjes om om te kunnen lachen. Dat tekent hoop ik de manier waarop ze met haar ziekte is omgegaan. Ik hoop dat jullie alles hebben kunnen uitspreken naar elkaar, dat jullie goed afscheid hebben kunnen nemen.

Ik ben zelf net als Karin tekstschrijver en heb korte tijd met haar in een intervisiegroep gezeten van Tekstnet, waarvoor we elkaar ontmoetten in Amersfoort. Als ik daar nu aan terugdenk, is het idee dat zij nog maar een paar jaar te leven zou hebben echt ongelooflijk. Wát een confrontatie met onze sterfelijkheid…

Ik wens jullie allen heel, heel veel sterkte. En voor na deze hele verdrietige tijd van afscheid nemen en loslaten vooral ook de mooie herinneringen aan de vrouw die zij was.

Het allerbeste gewenst,
Linda van ‘t Land

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *